Gotcha !

Na weken gezaag en geklaag is het zo ver ! Hij heeft em ! De alom geprezen mamiya C220. Sinds 1968 bestaat hij al de Jaguar onder de fotomachienes (Rolce zou pas ok zijn mocht het een Hasselblad zijn….). Alhier de analoge fotografie, alhier de grote negatieven, alhier de bankroet makende ontwikkel kosten…. Maar hij heeft em die vader van mij.

Die blik !

Als ’s avonds papa of mama binnen komen in de crèche om me af te halen dan geef ik ze zo een lieve blik ! Smelten doe je ervan ! Een glimlach van hier tot ginder en een geluid erbij van “Adaa ! “. Je moet die ogen van mijn oudjes zien fonkelen dan ! Zeg het is zo lang geleden dat we nog eens over vakantie hebben gesproken ?  

 

Zal dit het worden ? De rodian Amathus Beach ?  De reviews zien er in alle geval goed uit ! Ok, als mama vanavond het verlossende nieuws van haar werkgever meebrengt dan zijn we de piste in ! 

Zaldiar

Noemt het wondermiddel. Die vader van mij is dus nog steeds niet verlost van zijn ruglijden. Integendeel… Het werd vandaag gewoon slechter… Dus om 10 uur adieu gezegd aan de collega’s en huiswaarts gekeerd alwaar een Zaldiar werd ingeslikt. Het betere werk… De pijn gaat weg en je valt pardoes voor een uur of 4 in slaap… zalig eigenlijk…. Papa heeft dit gekregen van de grootmoeder van Dylano. Eigenlijk beseft papa nu pas wat chronische ruglijders dag in dag uit moeten doorstaan… Zelfs nu tijdens het schrijven van dit stukje dienen we de pijn te verbijten…. Man man man miserie miserie miserie…Ja beklaagt ons maar ne keer gerust, laat u gaan…. 

En een TV gids ?

Vantegenwoordig vind je alles op het webbernet. Van beschrijvingen van restaurant tot online zelfmoord gidsen… Maar wat je niet vindt is een deftige TV gids… Ja, Ok, Telenet heeft er eentje maar dat is hetzelfde dat uit mijn digicorder komt en verder dan een half afgekapte titel zie je daar niet in staan. Ik wil er zo eentje gelijk uit de Humo zo met prentjes om naar te kijken en zo… En met een subjectieveling die er zijn gedacht bij zet in sterretjes zo… Ja ik wil ook nuttige dingen op het webbernet vinden… Weet u een goede online tv gids ?  

En dan liefst ook met een zoekfunctie waarik zo kan typen “musti” en dat ik dan een lijstje krijg met waar en om hoe laat ik naar musti kan kijken deze week. Of hetzelfde met “koken” dan kan mijn papa zien waar alle kookprogrammatjes zijn… Alee da kan toch zo moeilijk niet zijn om dat te maken ? En als ge daar dan reklaam op zet dan kunt ge er nog mee rijk worden… Maar wedden dat die snoodaards van televisie die informatie niet zonder betaling willen vrijgeven ?

Enfin ik wacht op uw suggesties want ik weiger naar familie te kijken vanavond !

Het ergste is voorbij….

Er komen geen nieuwe blaasjes meer bij, allez we vinden ze toch niet onmiddellijk. En de oude beginnen uit te drogen…;

 Hoezee en de Hoera… Binnekort is alles weer rustig zoals hieronder…

Beperkingen….

 Papa ! Dingen doen waarvoor je niet gemaakt bent is altijd een slecht idee ! Toen je gisteren de grasmachiene wou in gang trekken en die echt niet wou starten en je begon te overdrijven dan had je moeten stoppen ! En toen het krak zei tussen je 67ste en 68ste lumbale wervel had je helemaal moeten stoppen ! En nu heb je pijn ? Ach ja… de dokter komt straks met een spuitje… Ja ik weet het dat je nu al 4 uur op de dokter zit te wachten…..

Waarom Manon Clement ?

Jullie vragen zich wellicht af waarom alle zielespinselen van mijn ouders hier in dit publieke dagboek terecht komen ? Eerst en vooral echt niet alle spinselen komen hier terecht. U kan nu met een gerust hart uitademen. 

De hoofdreden is eigenlijk dat wij (de ouders) hopen dat op een dag Manon dit komt te lezen. Wij hebben immers zelf soms de reflex nu we “ouder” zijn om na te denken over waarom onze eigen ouders soms dit of dat hebben gedaan vroeger. We hebben er uiteraard het raden naar…

Dus wij hopen dat er een dag komt dat Manon in haar boekenkast kijkt en dit dagboek ziet staan… en er begint in te lezen… 

Ouders worden ouder, Deel II

De keuzes waar je voor gesteld wordt als ouder nemen uiteraard af naarmate je kleine spruiten ouder worden. Maar algauw wacht je een andere mand met keuzes. Wat met je eigen ouders, want ook die worden uiteraard ouder. En deze laatste keuzes zijn nog een pak moeilijker dan deze die je dient te maken bij je kinderen… Je bent immers moreel verplicht om die laatste keuzes evengoed te maken in het voordeel van je ouders als zij het ooit voor jou hebben gedaan. En toch lijkt het veel minder evident… Je hebt immers ondertussen je leven, je kinderen, je werk, je gewoontes. En onvermijdelijk komt er een moment dat 2 keuzes elkaar in de weg staan… Op dat moment wordt het schommelen met waarden en gewoontes. Proberen de balans te houden. Wat je ook probeert criticasters zullen er altijd bestaan… En jawel de beste stuurlui staan inderdaad aan wal. Waarom zijn zij de beste ? Gewoon omdat zij niet die tegenstrijd vinden in die keuzes…. Elke keuze lijkt voor hen evident… En diegene die jij maakt per definitie dus niet… 

“The circle of Life” zong Elton John voor de film “The Lion King”. Deze cirkel vind je zeker terug in mijn betoog…  
Ik citeer eventjes, want het is een immers mooie tekst (al is het liedje van kattengezweem niet gespaard) : 

It’s the circle of life
And it move us all
Through despair and hope
Through faith and love…

Je kan je afvragen wat het leven dan wel inhoudt voor ons. Is het enige moment van zorgeloosheid, het moment waarop je zelf kind bent ? Eigenlijk wel ja, en dan lijkt het tijdens het kind zijn wel alsof je de zwaarste levensstrijd dient te leveren… Want jij bent toch wel echt te beklagen, je krijgt immers die Ferrari niet die je zo graag wil…

Ach eigenlijk is alles wat je doet, ook die moeilijke keuze die je dient te maken een moment in je leven dat je verdere leven zal bepalen. En eigenlijk welke keuze die je ook maakt uiteindelijk komt het allemaal goed. Want “deep down inside” weten we allemaal dat we proberen goed te doen, is het niet voor een ander dan is het voor onszelf. En wat is daar eigenlijk verkeerd aan ?

Mamnontje, papa is in “denkmodus” vandaag… Gewoon negeren… 

Ouders worden ouder…

Ouder worden betekent keuzes maken. En we hebben het hier niet over het stijgen van de leeftijd maar over het ouder zijn van een kindje. Het ouder worden zelf was meestal een weloverwogen keuze, bij ons toch. Reeds voor de geboorte dienen allesbepalende keuzes te worden gemaakt. Naam, religie of niet, peterschap, meterschap en doe zo maar voort. Na de geboorte vermindert dit zeker niet. Borstvoeding of flessenmelk ? Werken of zwangerschapsverlof ? Welke kinderarts ? Welke creche ? Welke opvoeding ? 

Bij dit alles probeer je als ouder steeds een zorgeloze toekomst voor je spruit te verzorgen. Deze keuzes dien je alleen te maken. Ok, voor sommige zaken kan je terecht bij familie of officiële instanties voor advies, maar net dat zijn dan de zaken waar de keuze nogal vanzelfsprekend lijkt. Moeilijker wordt het wanneer de keuze een stuk moeilijker ligt. En dit gaat soms over heel alledaagse zaken. Zoals wat doe je met je kindje als het ziek is ? Blijf je thuis met als gevolg een ontevreden werkgever ? Doe je het naar de crèche met als gevolg een ontevreden crèche ? Of doe je het bij familie ? In ons geval heeft de crèche weinig in te brengen tegen… Zij zijn immers de oorzaak van alle kwaad. Enfin, eerder de ouders van het kindje die de ziekte meebracht naar de creche natuurlijk. Maar aangezien de crèche bij aanvang van de infectie de zieke kindjes niet heeft verwijderd zie ik niet in waarom ze dat nu zouden doen. Manon is wellicht het laatste kindje in de rij die de ziekte doormaakt maar zij heeft het wel het ergste van allen. Maw. het lijkt alsof ze hyper besmettelijk is. Nu aangezien nog niet alle blaasjes zijn opgedroogd is ze dat ook. Maar aangezien alle kindjes het daar hebben doorgemaakt (behalve de nieuwe kindjes dan) moeten wij er ons weinig van aantrekken. Zoals jullie lezen is ook een goede dosis egoïsme verreist bij het grootbrengen van een kindje. Maar dat laatste is in mijn geval geen probleem…

Keuzes lieve vriendjes, keuzes…. Daar draait het allemaal om.

Baby bright becomes Pokeymon…..

Dag 3 van de pokken-fase. Ik sta vol van kop tot teen. Ik begin ook last te krijgen van erge jeuk en dat zorgt voor lange en aanhoudende huilbuien. Mama en Papa weten niet echt meer wat gedaan om te voorkomen dat ik die 100 korstjes in mijn aangezichtje wegkrab… Alle beschikbare producten worden aangewend… Van eosine tot Talk met menthol…. De jeuk blijft echter aanhouden… 

We hopen dat dit goedkomt maar vrezen het ergste….