Waarom Manon Clement ?

Jullie vragen zich wellicht af waarom alle zielespinselen van mijn ouders hier in dit publieke dagboek terecht komen ? Eerst en vooral echt niet alle spinselen komen hier terecht. U kan nu met een gerust hart uitademen. 

De hoofdreden is eigenlijk dat wij (de ouders) hopen dat op een dag Manon dit komt te lezen. Wij hebben immers zelf soms de reflex nu we “ouder” zijn om na te denken over waarom onze eigen ouders soms dit of dat hebben gedaan vroeger. We hebben er uiteraard het raden naar…

Dus wij hopen dat er een dag komt dat Manon in haar boekenkast kijkt en dit dagboek ziet staan… en er begint in te lezen… 

Ouders worden ouder, Deel II

De keuzes waar je voor gesteld wordt als ouder nemen uiteraard af naarmate je kleine spruiten ouder worden. Maar algauw wacht je een andere mand met keuzes. Wat met je eigen ouders, want ook die worden uiteraard ouder. En deze laatste keuzes zijn nog een pak moeilijker dan deze die je dient te maken bij je kinderen… Je bent immers moreel verplicht om die laatste keuzes evengoed te maken in het voordeel van je ouders als zij het ooit voor jou hebben gedaan. En toch lijkt het veel minder evident… Je hebt immers ondertussen je leven, je kinderen, je werk, je gewoontes. En onvermijdelijk komt er een moment dat 2 keuzes elkaar in de weg staan… Op dat moment wordt het schommelen met waarden en gewoontes. Proberen de balans te houden. Wat je ook probeert criticasters zullen er altijd bestaan… En jawel de beste stuurlui staan inderdaad aan wal. Waarom zijn zij de beste ? Gewoon omdat zij niet die tegenstrijd vinden in die keuzes…. Elke keuze lijkt voor hen evident… En diegene die jij maakt per definitie dus niet… 

“The circle of Life” zong Elton John voor de film “The Lion King”. Deze cirkel vind je zeker terug in mijn betoog…  
Ik citeer eventjes, want het is een immers mooie tekst (al is het liedje van kattengezweem niet gespaard) : 

It’s the circle of life
And it move us all
Through despair and hope
Through faith and love…

Je kan je afvragen wat het leven dan wel inhoudt voor ons. Is het enige moment van zorgeloosheid, het moment waarop je zelf kind bent ? Eigenlijk wel ja, en dan lijkt het tijdens het kind zijn wel alsof je de zwaarste levensstrijd dient te leveren… Want jij bent toch wel echt te beklagen, je krijgt immers die Ferrari niet die je zo graag wil…

Ach eigenlijk is alles wat je doet, ook die moeilijke keuze die je dient te maken een moment in je leven dat je verdere leven zal bepalen. En eigenlijk welke keuze die je ook maakt uiteindelijk komt het allemaal goed. Want “deep down inside” weten we allemaal dat we proberen goed te doen, is het niet voor een ander dan is het voor onszelf. En wat is daar eigenlijk verkeerd aan ?

Mamnontje, papa is in “denkmodus” vandaag… Gewoon negeren… 

Ouders worden ouder…

Ouder worden betekent keuzes maken. En we hebben het hier niet over het stijgen van de leeftijd maar over het ouder zijn van een kindje. Het ouder worden zelf was meestal een weloverwogen keuze, bij ons toch. Reeds voor de geboorte dienen allesbepalende keuzes te worden gemaakt. Naam, religie of niet, peterschap, meterschap en doe zo maar voort. Na de geboorte vermindert dit zeker niet. Borstvoeding of flessenmelk ? Werken of zwangerschapsverlof ? Welke kinderarts ? Welke creche ? Welke opvoeding ? 

Bij dit alles probeer je als ouder steeds een zorgeloze toekomst voor je spruit te verzorgen. Deze keuzes dien je alleen te maken. Ok, voor sommige zaken kan je terecht bij familie of officiële instanties voor advies, maar net dat zijn dan de zaken waar de keuze nogal vanzelfsprekend lijkt. Moeilijker wordt het wanneer de keuze een stuk moeilijker ligt. En dit gaat soms over heel alledaagse zaken. Zoals wat doe je met je kindje als het ziek is ? Blijf je thuis met als gevolg een ontevreden werkgever ? Doe je het naar de crèche met als gevolg een ontevreden crèche ? Of doe je het bij familie ? In ons geval heeft de crèche weinig in te brengen tegen… Zij zijn immers de oorzaak van alle kwaad. Enfin, eerder de ouders van het kindje die de ziekte meebracht naar de creche natuurlijk. Maar aangezien de crèche bij aanvang van de infectie de zieke kindjes niet heeft verwijderd zie ik niet in waarom ze dat nu zouden doen. Manon is wellicht het laatste kindje in de rij die de ziekte doormaakt maar zij heeft het wel het ergste van allen. Maw. het lijkt alsof ze hyper besmettelijk is. Nu aangezien nog niet alle blaasjes zijn opgedroogd is ze dat ook. Maar aangezien alle kindjes het daar hebben doorgemaakt (behalve de nieuwe kindjes dan) moeten wij er ons weinig van aantrekken. Zoals jullie lezen is ook een goede dosis egoïsme verreist bij het grootbrengen van een kindje. Maar dat laatste is in mijn geval geen probleem…

Keuzes lieve vriendjes, keuzes…. Daar draait het allemaal om.