Manon en de Grieken. Deel III : Het eerste stressmoment

Deze namiddag 23 uur voor vertrek voel ik aan Manon. Heet ! Thermometer in de poep : 39,5°C. Alarmfase 3 wordt opgestart. Bellen naar de dokter van wacht. Komt er hier zo een strandjanet aangelopen : verdict niet vertrekken virale keelontsteking en geen antibiotica geven…. Papa twijfelt… papa twijfelt heel erg aan de diagnose…. Toch maar eens de specialist proberen contacteren. Een goede mens van nature : Kom maar af. Diagnose 2 : Bacteriele keelontsteking (papa glimlacht en is tevreden), Amoxicilline (alweer), soframycine in de neus en panotile in de oren. En vaneigenst da ge moogt vertrekken, er is geen enkele reden om thuis te blijven. Toch goed als ge zo op professioneel advies kunt rekenen nietwaar. Maar voor alle duidelijkheid Dokter Traen heeft voordien niet alleen papa maar ook het UZ Gent, Kind &Gezin (waar hij jaren voorzitter vanwas) weten te overtuigen dus zijn advies weegt door. 

Maar ik zal maar in Griekenland geloven als de wielen van de grond zijn…

Manon en de Grieken. Deel II : De vliegprocedure

 

Vliegen met een baby het geeft de mens een beetje vliegangst. Ik vloog al honderden keren de wereld rond maar met een baby is het de eerste keer. EN ik moet toegeven het is een beetje stressen nu de dag voordien. We overlopen de procedure even. 

• Zo veel mogelijk inchecken, want als de buggy niet bij het vliegtuig staat na het landen wordt het sleuren.
• Manon op de doorlichtingsband leggen om te checken of er geen bom in haar pamper zit verscholen. 
• Mijn schoenen uitdoen en nogmaals door de piepende metaaldetector lopen. 
• Mijn schoenen opnieuw aandoen en verontschuldigend naar de mensen om me heen kijken door de doordringende geur…
• Verleidelijk naar de incheck hostess kijken in de hoop op dat we 3 stoelen krijgen voor ons 2+Manon. 
• Beseffen dat er van sex-appeal op 38 jarige leeftijd absoluut geen sprake meer is en de rij delen met een Nederlander van 150 kg die in geen jaren gewassen is, de armleuning volledig inneemt met zijn love-handles, slaapt en snurkt en het ongehoord vindt om met jonge kinderen te vliegen. (Spreek het volgende uit met een Nederlands accent : “Nou boek je dan een bussiness sjjjeat en hoop je op een rustige reijs, komt er een dikke Belg naast je zitten met een 3 uur lang krijsende baby, daar zit je dan, rustige reis ? Niet dus…”
• De veiligheidsbeambte vermoorden omdat we niet alle babyvoeding en vloeistoffen mogen meenemen die we willen meenemen. 
• Proeven van de melk om de beambte te overtuigen dat het geen bomvloeitsof is. 
• Melk weer uitbraken of tenminste kokhalzen.
• Een half uur voor opstijgen neusdruppeltjes geven om de slijmvliesjes te laten ontzwellen (ze is immers verkouden)
• Als eerste inchecken om alles rustig te kunnen instaleren
• Extra babygordel voor mama vastmaken (tussen papa’s buik en de stoel voor hem is niet genoeg plaats, ze maken die vliegtuigen echt te klein, neen papa’s buik is niet te lang…). 
• Na het drinken van een glas champagne, we vliegen bussiness… Flesje laten opwarmen.
• Net voor het en tijdens opstijgen Manon te drinken geven.
• Op kruishoogte grodels losmaken, deken over schoot van mama en papa leggen en handsteun verwijderen.
• Alles weer afbreken want de Nederlander moet naar het toilet… en wij moeten in het midden zitten omdat we een baby bij ons hebben. 
• Splinternieuw speeltje geven om de tijd te laten passeren. 
• De Nederlander een stamp geven omdat zijn gesnurk nu echt wel te luid wordt.
• Flesje laten opwarmen voor het landen
• Eten geven tijdens landen en hopen op een zachte landing om braakjes te voorkomen. 
• Uitstappen en sleuren (want de buggy gaat mee met de bagage naar de afleverband).
• De griekse douane ambtenaar overtuigen dat het wel degelijk mijn dochter en niet de britse ‘Madeline’ is en dat dat vodje papier een officieel Maldegems Babypaspoort is. 
• EN vakantie dus gedaan met stressen tot de terugvlucht….

Lijstjes mensen, ik zeg u ze komen in alle kleuren en maten….