Papa-dagen : Dag 2 : Stressluwte

Het gaat vlot zowaar die laatste twee dagen. We zweven door de dag heen op het tempo die onszelf het beste past. Ik probeer Manon van alle spanningen stressjes te sparen tijdens deze dagen. Het is tenslotte ook voor haar vakantie.  Geen tijdsdruk om op tijd ergens te zijn. Wil je 5 minuten naar die boom buiten wijzen vooraleer je je tweede mouw wil aandoen, dan is dat ok vandaag. Wil je tussen twee hapjes fruit een liedje brabbelen dan brabbel ik mee ! Geen Kind&Gezin regels deze vierdaagse. Neen, enkel rust, kalmte en genieten. Wil je je kousen uittrekken dan trek je ze maar uit, geen probleem, trouwens ‘t is begot 30 graden ik heb haar nog geen kousjes aangedaan…

Is dit risicovol voor volgende week ? Ik denk het niet. Want alles wat ik hierboven beschrijf lijdt in geen enkel geval tot een (slechte) gewoonte. Nu let wel we houden ons aan de basisbeginselen natuurlijk he. Zo blijven de maaltijden, de slaappauzes behouden. Maar alles ertussenin gebeurt wanneer wij het willen en hoe WIJ het willen (Wij : zoas ook Manon dus).

En noem het toeval of niet maar sinds deze aanpak is er van “Pakkenitis” geen sprake meer. En is Manon opnieuw een ontwikkelingssprong aan het maken. Zo gebruikt ze sinds gisteren ostentatief 3 woordjes, allez woordjes is veel gezegd maar gisteren heeft ze heel bewust mama gezegd, zegt ze elke keer ze naar iets wijst “kjijrk” (we denken dat ze kijk bedoelt) en noemt ze mij Padada…

Mooie dagen zijn het zeg ik u….

Papa-dagen : Dag 1 Bis

Ziezo WE hebben ons middagdutje gedaan. Of ter verduidelijking, we zijn wakker geworden met de passende tonen van “Oya Lélé”. In onze straat is een centrum voor mentaal gehandicapte mensen. En ze hebben besloten om vandaag een reuzegrote barbeque te organiseren met bijpassende muziek.

Dat we niet uitgenodigd zijn tot daar, dat de muziek luid staat ok, maar dat een mens dient gewekt te worden met K3 dat is erover. Enfin soit….

Toen we beneden kwamen onmiddellijk Manon haar pamper ververst. En wat bleek die heeft op 4 uur tijd 3 keer gek*kt ! Die spaart dat altijd op tot als het papadag is. Ik ben daar niet vies van hoor, maar zo op uw nuchtere maag zijn er aangenamere dingen. Trouwens wij produceren hier dagelijks een berg pampers dat zeker niet onder de kyoto norm ligt. Onze CO2 voetafdruk ligt een stuk hoger vrees ik. Maar ik heb een idee aangezien ons CO2 dink toch om zeep is en we het milieu niet langer kunnen redden ga ik die hier op onze buren hun feest hunne barbeque gaan verbranden dat is dan alweer een paar vuilbakzakken gewonnen newaar. Gna gna gna.

Willen ze aub er voor zorgen dat ‘Jeanke’ van dat centrum van die volumeknop blijven want ROOD van Marco Prostato schalt hier door mijne living dat het geen naam heeft… Jeanke voor diegenen die hem niet kennen is één van de inwoners van het centrum die vrij rondloopt (ze hebben verschillende categorieën). Eén van de leuke eigenschappen van Jean is dat hij op een fiets rondcrost met zo van die speelkaarten op zijn wiel. 3hilarich” om een man van in de veertig op zo een uitgerust ros te zien rondtoeren van PRRRRRRRRRRR…

Papa-dagen : Dag 1

Papa dagen zegt u ? Wel kijk het zit zo. De creche is gesloten, de creche is gesloten gedurende 4 weken. Aangezien noch ik noch de mama 4 weken verlof op rij kunnen nemen dienen we ons te organiseren. En dat zijn dus intieme dagen. Dagen waarbij of vader of moeder alleen voor Manon zorgt. Deze week, allez deze 4 dagen, zijn het de intieme vader dochter dagen. En dat is toch wel een beetje spannend wegens het ontbreken van het moederschapsgen bij de vader en al…

De intieme vaderdagen hebben een heel klassiek verloop, want het is uiteraard niet de eerste intieme vaderdag sinds Manon is geboren… De dag begint met… de mama die de papa uit bed jaagt wegens, “ge hebt nu wel lang genoeg gemaft zeker”. Dan ontbijten ik en Manon gezamenlijk : Manon een boterhammetje met iets er naast, de papa een tas koffie met niks er naast. Hierna volgt toch wel één van de spannendste momenten : de badfase. Wegens kinderbadje te klein dient dit nu in “het grote bad” te gebeuren. Probleem is, één of ander inteligent iemand heeft dat bad op de grond gezet. Tweede probleem is : wegens een heel klein beetje overgewicht is de papa zijn rug tot mes verworden… U begrijpt het… Pijn en een HEEL kort badje… Maar ze is wel proper en al hee maat. ‘T is nie dat ik het niet goed doe zenne. Gewoon in bad zetten de sproeier erop. Inzepen en wrijven ook in de plooien en dan weer de sproeier erop, dat moe allemaal niet lang duren. Ze heeft geen traan gelaten en ze riekt fris. Doel bereikt. Nu even naar die Brufen zoeken om weer recht te geraken.

Na het badje is het speeltijd. Manon zit momenteel op haar speeltapijt (ge weet wel zo van die puzzelstukken he). Wij hebben voor een vrij speeltapijt gekozen en niet voor een “park” wegens teveel “zoo-achtig” en zo…Ge zijt Liberaal of ge zijt het niet newaar. Nadeel is wel nu dat ze begint te kruipen (Lees : een wilde combinatie van rollen, rechtzitten en achteruitschuiven) dat ze dus om de 10 minuten van onder de salontafel of de stoelen moet worden getrokken. Nu ja dat hoort bij bij die ontdekkingstocht. Zo heeft ze tijdens één van haar laatste tochten ontdekt dat ge een stoel kunt omvertrekken en dat ge die dan moet opvangen om hem niet tegen uw hoofdje te krijgen. Maar zelfs na het afweren komt ge er toch onder terecht… Another Cardiac Arrest moment…

Nu ga ik u laten want we zijn volop in de Pakkenitis-afleer-fase. Ze kijkt naar mij steekt armpjes omhoog en begint te brullen. Ik kijk ostentatief weg en doe alsof ik het niet zie of hoor. U zegt  ? Pijn aan het hart ? Welk hart ? Gnagnagna… Daddyday !!!!!!

PS : Ge kunt u niet voorstellen op welke korte termijn gasn dat kot hier bezaaid is met speelgoed die ze mooi over de living verdeelt.

technologie voor alles….

Afbeelding 4, originally uploaded by frederic.clement.

Wat is er nu zaliger dan een PC die u elke ochtend eraan herinnert dat ge in verlof zijt….
man die Apple’s… ‘t is ‘t één en ‘t ander zenne…

Nu nog dien Telefong….

En plots gaat alles heel snel…

Lange tijd had ik de indruk dat Manon slechts heel traag voorruitgang boekte. Maar nu… Ze is heel responsief geworden. Enkele voorbeelden :

- Ze zingt mee met Mozart op haar favoriete DVD, believe it or not, mijn dochter zingt “de negende”…

- Als Allo zegt, dan neemt ze haar telefoon en luistert ze alsof er iemand aan de lijn is.

- Ze sleurde net een t-shirt van de stoel en trok die over haar hoofd, kan geluk zijn of ook niet…

- Ze haalt de gekste capriolen uit op haar speeltapijt om onze aandacht te trekken.

2 weken thuis ipv in de creche, ik zeg u het is een wereld van verschil…. Toch nog inteligent die dochter van me….

Mo vent…

Afbeelding 2, originally uploaded by frederic.clement.

EN zeggen da wij daar in de buurt waren….

Hartstilstanden… of Cardiac Arrest

Ik las hier bij kleinkonijn over een hartstilstand. Wij hebben er ook één mogen ondergaan. Welliswaar niet met een wesp maar wel met een Salto Mortale. Mama aan het stuur van de buggy. Zo één van Pericles, nen duren, dus ‘t zal wel nen goeien zijn, hadden we gedacht…

Mama probeert de straat over te steken maar haakt met het voorwiel in de goot. En wat gebeurt dan. Het zitgedeelte van de buggy breekt gewoon los van het onderstel. Manon vliegt met onderstel overkop de straat op. Ik kan u zeggen, “en toen stond de wereld stil”. Manon heeft nooit geen steen geraakt en heeft er zelfs niet de minste buil aan overgehouden, maar geschrokken was ze wel (en wij dus ook). Een concert dat tot in Oost-Duinkerke te horen was…

Pericles is brol zeg ik u…. En dat voor een stuk van 500  euro zonder accesoires…

PS : Tip voor diegenen die ook een pericles – Evolution IV hebben : Verstevig het bevestigingssysteem…. Het is onvoldoende, van kwaliteit is geen sprake. Zelfs bij een baby van 10 kg… En het zou moeten meegaan tot haar 3-4 jaar… Voor diegene die nog geen Pericles hebben, ik zou zeggen, houden zo.

Heb een bericht naar Pericles gestuurd, ben eens benieuwd. A suivre….

Perspectiefwijziging

Behalve dat het een woord is dat vroeger voor de IQ quiz zou kunnen worden gebruikt is het een fenomeen waar ik me nu ineens heel bewust van geworden ben. Hoe veel mijn visie op de toekomst is veranderd in de loop der tijd. Vandaag de dag maken we plannen, of ten minste proberen we plannen te maken. Is het niet voor ons zelf dan is het zeker voor Manon. Hoe gaan we haar op de toekomst voorbereidden. Hoe zorgen we ervoor dat wij er steeds voor haar zullen zijn. Hoe blijf ik zo lang in leven ?

Ooit was het anders. Helemaal anders. We leefden van dag tot dag. Ik zag wel waar de wind me heen voerde. De risico’s die werden genomen waren niet de minste. Zowel op materieel, lichamelijk en emotioneel vlak schuwden we de afgrond niet. Op zaterdagochtend om 9 uur wakker worden met geen enkel besef wat er die nacht was gebeurd. Slechts na minuten beseffen waar ik me bevond. Proberen de kater die mijn hoofd splijte te negeren en naar huis kruipen om te recupereren tegen de avond om alzo het gehele process te diezelfde avond nog te herhalen. De echt belangrijke dingen zoals studieresultaten, familiale banden en zekerheid konden me gestolen worden. We waren jong en we zouden plezier hebben was ons motto. En eerlijk is eerlijk de littekens die toen werden aangebracht waren niet de minste, noch bij mezelf noch bij mensen die in mijn buurt vertoefden maar het moet gezegd het was ook een tijd van hoogtepunten. We maakten de waanzinnigste dingen mee… Heel lang geleden (20 jaar) is het ondertussen. Ik mis het helemaal niet dit volledig afgesloten hoofdstuk.

Eén van mijn zorgen nu is hoe ik vermijd dat Manon ook zo een periode doormaakt. Of ten minste niet in die mate dat ik ze doormaakte. Ik hoop dat ook zij echte hoogtepunten zal meemaken. Maar steeds zal terugkeren naar de veilige haven die we voor haar zullen klaar hebben. Ergens besef ik dat je als ouder wellicht weinig vat hebt op hoe het zal verlopen. Maar die veilige haven daar dien je steeds voor te zorgen onafgezien van wat en hoe het verloopt. Voor die zekerheid moet je zorgen… Want het is het ontbreken van die zekerheid die mezelf soms tot het uiterste heeft gedreven.

Pakkenitis !

Met enige misplaatste schaamte moet ik toegeven dat ik de term “pakkenitis” haalde bij moeferkoe en niet bij abraham…

Neen het is geen acute ontsteking van de endeldarm. Maar van “als ge me niet pakt dan ga ik hier ne keer concert gaan geven”. En Ja, de mama (maar niet de papa) zijn het enige geneesmiddel. En die ontstekingen kunnen uuuuuren duren…. En papa krijgt er exzeem, allergieën en hartkloppingen vast vooral als de mama niet in de buurt is en de pakkenitis niet wilt overgaan….

Ik droomde me een huisje…

Gisteren werd ik 1 jaar. Precies een jaar geleden gaf mama me aan het licht “dara al luce” zoals ze in Italië bevallen beschrijven… En deze nacht heb ik gedroomd, gedroomd van een huisje. Een huisje op een berg waar bijna niemand voorbij kwam. Enkel de mensen die je er wilt zien voorbij komen. Een berg zo hoog waar je ’s nachts de sterren kan tellen. Waar je enkel het geluid van de balkende ezel hoort die zich eenzaam voelt in de weide. Een huisje met 5 slaapkamers die elk een klein venstertje hebben om je een mooi zicht te geven op de omgevende weilanden. Een huisje dat deel uitmaakt van een grote boerderij. Waar je in het binnenhof vrij kan genieten van de warme zonnestralen die op je gezicht vallen en waar de dieren kunnen rondlopen. Deel van een boerenhof waar de katten meester zijn en je welkom heten, ook al ben je nog niet geintegreerd…  Waar enkel mensen komen die je een warm hart toedragen en waar iedereen elkaar elke morgen begroet en waar iedereen elkaar ’s avond een goede nacht toewenst. En die berg die ligt in bergenland. Bergenland waar mooie rivieren doorlopen en grote bossen heersen. En in die rivieren zit vis, vis die je enkel vangt als je hem ook zal opeten. En er zal nooit honger en dorst heersen. Je kan wandelen zo ver als je kan denken dat je wilt wandelen. Langs grote bomen die je eraan herinneren hoe hulpeloos je zal zijn in de natuur eens diezelfde natuur zal beslissen dat jij er niet meer thuishoort. Natuurland waar iedereen een mens is, en niet en vlaming of een waal. En niet het land waar iedereen wil splitsen en mensen die een andere taal spreekt of een andere kleur heeft examens doet afleggen om een huisje te mogen hebben. Of was het geen droom papa ? Was het onze vakantie ? Kan het echt zijn dat zoiets moois geen droom maar werkelijkheid was ? Bestaat natuurland en bergenland echt ?