Mo vent…

Afbeelding 2, originally uploaded by frederic.clement.

EN zeggen da wij daar in de buurt waren….

Hartstilstanden… of Cardiac Arrest

Ik las hier bij kleinkonijn over een hartstilstand. Wij hebben er ook één mogen ondergaan. Welliswaar niet met een wesp maar wel met een Salto Mortale. Mama aan het stuur van de buggy. Zo één van Pericles, nen duren, dus ‘t zal wel nen goeien zijn, hadden we gedacht…

Mama probeert de straat over te steken maar haakt met het voorwiel in de goot. En wat gebeurt dan. Het zitgedeelte van de buggy breekt gewoon los van het onderstel. Manon vliegt met onderstel overkop de straat op. Ik kan u zeggen, “en toen stond de wereld stil”. Manon heeft nooit geen steen geraakt en heeft er zelfs niet de minste buil aan overgehouden, maar geschrokken was ze wel (en wij dus ook). Een concert dat tot in Oost-Duinkerke te horen was…

Pericles is brol zeg ik u…. En dat voor een stuk van 500  euro zonder accesoires…

PS : Tip voor diegenen die ook een pericles – Evolution IV hebben : Verstevig het bevestigingssysteem…. Het is onvoldoende, van kwaliteit is geen sprake. Zelfs bij een baby van 10 kg… En het zou moeten meegaan tot haar 3-4 jaar… Voor diegene die nog geen Pericles hebben, ik zou zeggen, houden zo.

Heb een bericht naar Pericles gestuurd, ben eens benieuwd. A suivre….

Perspectiefwijziging

Behalve dat het een woord is dat vroeger voor de IQ quiz zou kunnen worden gebruikt is het een fenomeen waar ik me nu ineens heel bewust van geworden ben. Hoe veel mijn visie op de toekomst is veranderd in de loop der tijd. Vandaag de dag maken we plannen, of ten minste proberen we plannen te maken. Is het niet voor ons zelf dan is het zeker voor Manon. Hoe gaan we haar op de toekomst voorbereidden. Hoe zorgen we ervoor dat wij er steeds voor haar zullen zijn. Hoe blijf ik zo lang in leven ?

Ooit was het anders. Helemaal anders. We leefden van dag tot dag. Ik zag wel waar de wind me heen voerde. De risico’s die werden genomen waren niet de minste. Zowel op materieel, lichamelijk en emotioneel vlak schuwden we de afgrond niet. Op zaterdagochtend om 9 uur wakker worden met geen enkel besef wat er die nacht was gebeurd. Slechts na minuten beseffen waar ik me bevond. Proberen de kater die mijn hoofd splijte te negeren en naar huis kruipen om te recupereren tegen de avond om alzo het gehele process te diezelfde avond nog te herhalen. De echt belangrijke dingen zoals studieresultaten, familiale banden en zekerheid konden me gestolen worden. We waren jong en we zouden plezier hebben was ons motto. En eerlijk is eerlijk de littekens die toen werden aangebracht waren niet de minste, noch bij mezelf noch bij mensen die in mijn buurt vertoefden maar het moet gezegd het was ook een tijd van hoogtepunten. We maakten de waanzinnigste dingen mee… Heel lang geleden (20 jaar) is het ondertussen. Ik mis het helemaal niet dit volledig afgesloten hoofdstuk.

Eén van mijn zorgen nu is hoe ik vermijd dat Manon ook zo een periode doormaakt. Of ten minste niet in die mate dat ik ze doormaakte. Ik hoop dat ook zij echte hoogtepunten zal meemaken. Maar steeds zal terugkeren naar de veilige haven die we voor haar zullen klaar hebben. Ergens besef ik dat je als ouder wellicht weinig vat hebt op hoe het zal verlopen. Maar die veilige haven daar dien je steeds voor te zorgen onafgezien van wat en hoe het verloopt. Voor die zekerheid moet je zorgen… Want het is het ontbreken van die zekerheid die mezelf soms tot het uiterste heeft gedreven.