Twee jaar zowaar…
Zo groot al is mijn spruit. Het gaat zo vlug… Als je er even bij stilstaat dan kan je berekenen dat binnen 10x dezelfde tijd dat Manon reeds bij ons is, ze ons zal verlaten om ‘alleen’ te gaan wonen. De wijde wereld in… In mijn dromen is dat dan als high level bussinesswoman waarbij ze de hele wereld afreist met een inkomen vergelijkbaar aan dat van een CEO (in hoeverre ze dat dan zelf al niet is). Waarbij ze de mannen voorbij loopt met een stralende glimlach en enkel diegenen die haar bevallen in haar buurt laat komen net zo lang zij ze zelf wenst te tolereren. Wellicht wordt het heel iets anders… maar een papa mag toch dromen niet ? Zo droomde ik trouwens niet lang geleden dat ik een seriemoordenaar was. Diegenen die er allemaal het leven bij lieten wil ik nu even niet oplijsten…
Dus houden we het bij een lijstje van Manon’s verwezenlijkingen de laatste twee jaar :
- liggen, zitten, rollen, kruipen, lopen, rennen, klimmen en doodsmakken maken
- kwijlen, zeveren, belletjes blazen, broebelen, brabbelen, babbelen, 1 woordje, 2 woordjes, korte zinnetjes en onverstaanbare parlé van wel 5 minuten lang en dan verbaasd kijken als wij niet weten wat geantwoord.
- Vertederen, charmeren, aaien, knuffelen, huilen, brullen, krijsen, nijpen, slaan, krabben, bijten en chanteren.
Ze wordt mens….
Liefde is…
Samen een “Australian” ijsje eten (butterscotch…)
Het magische kusje….
Wanneer Manon alweer een gevaarlijk klimpartij in de zetel begint en mijn hartje een slag overslaat (boven op de EVS…). Dan ontglipt mij een boze gil om alsnog de levensgevaarlijke smak tegen de grond te vermijden. Maar ons Manon ziet haar papa blijkbaar graag en wanneer papa boos is, dan beginnen de tranen hevig over haar wangen te rollen en een hartverscheurende schreeuw ontsnapt aan haar mond…. En dan breekt papa’s hartje….
Ik kan haar dan slechts op één manier troosten en dat is door haar met kusjes te overladen waarbij het snikken gestaag mindert en de tranen opdrogen. Alweer een teder moment.
Vraag me enkel af of dit ondertussen geen weldoordachte strategie van Manon aan het worden is….
Manon in High Definition….
Eerste upload na bewerking van HDC-HS20 materiaal in iMovie en sharing via Flickr… ‘t is ingewikkeld HD, zeg dat ik het u gezegd heb… en de harde schijven worden klein…. Heel klein… Nog goed dat mijn telenet zwaar genoeg is geworden ondertussen, of het was weer smalband…
Let wel dit werd in niet optimale omstandigheden gefilmd newaar…. straf tegenlicht…. Maar de kwaliteit van het beeld en het geluid zijn geniaal… De manier hoe ik deze camera kocht is voor een andere keer, maar zeker de moeite om naar uit te kijken….
En de eendjes dan ?
De auteur van de onzin die u hier ontdekt is tewerkgesteld op (maar niet bij) de campus van een niet nader genoemd universitair ziekenhuis in Gent (…). Dit ziekehuis viert trouwens zijn 50-jarig bestaan morgen. Aangezien het crisis is heeft de vlaamse regering besloten alle grote investeringsprojecten vrij te geven dus ook deze van dit ziekenhuis. Wat resulteert in een enorme bouwwerf. Ze bouwen momenteel : een nieuw restaurant, een nieuwe kinderkliniek, een nieuw revalidatiecentrum en een nieuwe parking. En waar bouwen ze dit ? Inderdaad op de schaarse groene plekken die nog overbleven op de campus. Er is bijna geen vierkante centimeter gras over. Nu moet u weten dat er op het UZ sinds jaar en dag een aantal families eendjes resideren, niet omdat ze ziek zijn, neen gewoon omdat het er goed vertoeven was. Dus is mijn vraag nu :
En wat met de eendjes ?????
Maar enfin….
Staat er een artikel in de standaard over de tweede griepgolf, reageert er een vlaming uit Argentinië die op het punt staat het vliegtuig te nemen. Ga daar eerst bij de arts hee kieken !











