Manon Clement’s Blog

Avonturen van een pril bestaan.

Coldplay – Viva La Vida – Sportpaleis 2008

Wel beste lezer. Het is al weer voorbij… Veel te snel, bleven we “flabbergasted” achter…. 22 nummers werden maar liefst onze richtong uitgestuurd door de britten die zichzelf heden omschrijven als “britain’s top soft rock band”. En de term in deze laatste beschrijving die het meest toepassellijk is is wel degelijk “top”.  Hieronder laten we jullie even meegenieten van een schitterende solo vertolking van “The hardest part”. Let erop hoe de zaal dit nummer integraal meezint (dit was het hele concert zo). Kippevel momenten, ze zijn zo schaars mijnheer…

Uit de standaard :

Coldplay geeft U2 het nakijken

Al 3 reacties | reageer zelf

Koen Bauters

slotId = 435; templateId = 7;

Coldplay grossierde in grandeur in het Sportpaleis. Maar er was ook ruimte voor intieme momenten, tussen de verbaasde fans.

Een instrumental speel je in het duister. Dat heeft Coldplay goed begrepen: ‘Life in technicolor’, de instrumentale opener van de nieuwe plaat Viva la vida speelt de Britse band vanachter een zwart, lichtjes doorschijnend gordijn.

Wanneer een potig ‘Violet hill’ uit de startblokken schiet, schuift het doek naar boven. Draagt de zanger Chris Martin nu het militaire kloffie uit de clip van dat liedje? Het moet wel. Op de achtergrond staat de gigantische hoes van de nieuwe plaat, een schilderij van Frida Kahlo Eugène Delacroix. ‘Hey everybody!’, roept Martin.

De piano van’Clocks’ doet de grootste fans opveren. Kleurrijke laserstralen schieten vanop het podium de kuip in. De klank is al minder galmend dan daarnet. Coldplay kan zich geen valse start permitteren, dus wanneer ‘In my place’ even later het enthousiasme in de zaal nog meer aandikt, zit de klank piekfijn.

Martin laat het publiek het refrein meebrullen, met zijn magere vuist in de lucht, als een vrijheidsstrijder. De zanger mag wel iets doen aan zijn onbeholpen danspasjes. Hij wankelt over de catwalk alsof hij spierkramp heeft of danst alsof zijn ledematen onder stroom staan.

Nog een uiterst herkenbare, bijna klassieke rockintro: de gitaar van ‘Speed of sound’. De groep wordt geprojecteerd op gigantische bollen die boven het publiek hangen, als enorme gloeilampen. Tijdens het refrein zakken ze tot vlak boven de hoofden van de mensen. Impressionant.

< Martins bindteksten zijn zoals steeds hilarisch. ‘Dit is het concert van Coldplay”, deelt hij ons droogjes mee. ‘Als je voor iets anders komt, heb je je wellicht van datum vergist.’ Hij heeft weer een paar woorden Nederlands geleerd. ‘Hoe ist allemaal?’ klinkt het uit zijn mond. En hij heeft een nieuw favoriete woord geleerd, zegt hij: ‘Ongelooflijk’. Hij spreekt het uit als ‘onkeloovlik’. ‘Let your Belgian hair down!’ maant hij ons aan en de groep vuurt ‘Cemeteries of London’ af.

De gitarist Jonny Buckland haalt wild echoende gitaarklanken uit zijn instrument, alsof The Edge in hem is gevaren. Er zijn wel meer U2-momenten, zoals het tweede merkwaardige postpunkgedeelte van ‘Yes’. We krijgen een groots ’42’ op ons bord, met Martin die achter de piano kruipt, met gesloten ogen en een kin die druipt van het zweet.

Nog meer stadionmelancholie: ‘Fix you’ gaat gepaard met wazig blauw licht, als van mysterieuze ochtendnevel. De volle kuip zingt mee: ‘Lights will guide you home / and ignite your bones / and I will try to fix you”.

Achter ons, op de tribunes, staat een bende West-Vlamingen die meebalken als dronken Ieren op een eindexamenfeestje. We krijgen een miniconcert in een concert: de Coldplayleden wringen zich op het kleine uiteinde van de catwalk voor een knusse versie van ‘God put a smile upon your face’, met een elektronische basdrum en een gitaar die piept en kriept als een Theremin. ‘Talk’ krijgt een gelijkaardige behandeling en ontaardt in een onvervalste technosong.

‘De volgende song schreven we in 1961, lang voor velen van jullie waren geboren”, lalt Martin. ‘Lang voor iemand het woord sofrock had uitgevonden.’ Leuk, een sneer naar de critici. ‘The hardest part’ volgt maar de zaal ontploft pas echt tijdens ‘Viva la vida’, dankzij de bonkende pauken en de onweerstaanbare ‘oooo-hoooo’-zangpartij, op maat gesneden voor gigantische hallen zoals het Sportpaleis.

Even later countert de groep die grandeur door achteraan tussen het publiek te gaan staan, tussen de stoeltjes van de tribunes, om er een akoestisch ‘The scientist’ te spelen. Buckland mag ‘Death will never conquer’ zingen, terwijl Martin mondharmonica speelt.

Coldplay is duidelijk een groep van en voor het volk. Vijf minuutjes later staat de groep weer op het podium voor een uitstekende versie van ‘Politik’, loepzuiver gezongen door Martin die al anderhalf uur zeer goed bij stem is. Fluorescerende confetti dwarrelt over onze hoofden tijdens ‘Lovers in Japan’.

Omdat dit het laatste concert is van de toernee trakteert de groep ons op een extraatje: ‘Glass of water’, een gloednieuw, onuitgegeven liedje. Het is een forse rocker met bonkende drums die lichtjes Afrikaans aandoen. ‘Yellow’, hun grote hit, blaast de muren omver en laat de fans nog 1 keer meebrullen.

Advertenties

oktober 5, 2008 - Posted by | Hoe is het mogelijk | , , , , ,

1 reactie »

  1. Ze hebben gisteravond zelfs de “pfff, coldplay”-teergeliefde zo zot gekregen dat die zich nu een fan begint te noemen. En voor zulke transformaties moet normaal gezien toch al heel wat gebeuren!

    Reactie door moeferkoe | oktober 5, 2008 | Beantwoorden


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: