Manon Clement’s Blog

Avonturen van een pril bestaan.

Werkongeluk….

De ene staakt omdat zijn collega te weinig verdient en hij bang is ook te moeten inleveren, de andere is ongelukkig omdat hij te weinig beslissingsbevoegdheid heeft en nog een derde vindt zichzelf hoogst ondergewaardeerd. We zijn een bende neuten zeg ik u ! We verlangen allen naar ons pensioen…

Van pensioen gesproken, deze week nam ik afscheid van een monument bij mij op het werk. Ons A. met pensioen. Daar waar ik bij het vertrek van anderen er meestal met de grove borstel over ga en zeg van : “ander en beter”. Heb ik nu een onverwacht leeg gevoel. A. was hoe stil en klein ook het standvastige zonnetje in ons midden. Ik kan me echt niet herinneren, en ook al doet mijn dementia precox haar best maar daar ligt het niet aan, dat ik A. ooit heb horen iemand ongelijk geven, tegenspreken, ongemakkelijk voelen. Pas op A. had haar gedacht, over alles trouwens, maar iemand kwetsen…. neen, nooit geweten. In het slechtste geval werd de moeilijke boodschap gebracht met een grap, maar pijn had je niet, de kennis verkeerd bezig te zijn des te meer… Mocht men mij ooit vragen wie ik een gouden hart zou toedragen, wel… ik denk, neen, ik weet dat zij er bij zou zijn…

Toen ik mijn mama verloor, had ik een gevoel van “oei nu sta ik er hier alleen voor”. Wel, wat de werksituatie betreft, heb ik nu een beetje datzelfde gevoel. Ook al pleegde ik weinig overleg met A., gewoon het feit dat ze er was, was als het ware een geruststelling… Raar, maar derhalve toch waar. Ook op het werk ben ik nu den ancien tussen al dat jong geweld.

Van jong geweld gesproken, A. was niet zelden diegene bij wie dat nieuw jong geweld beschutting zocht in hun nieuwe wrede werkomgeving. A. kon als geen ander alle pijntjes en kwaaltje zalven. Een geruststelling of relativering was snel gevonden waardoor de werkmotivatie al snel terug was. Iemand helpen was het liefste dat ze deed, met een ei, een komkommer of bij het vinden van een huis… A. wist waar je het zou vinden als ze er zelf niet kon voor zorgen. Net hetzelfde met de werkopdrachten. Er bestond een stilzwijgende afspraak. A. zou geen nieuwe testen aanleren maar zou wel de taken doen die alle testen ondersteunen, autoclaveren, tips vullen, den afwas, de laboshorten in de was doen, achter de stalen fietsen ondanks een chronische rugpijn… Man, gaan wij in de misere zitten de komende weken…

We gaan je missen A., veel veel meer dan we het zelf beseffen… Maar niet voor de taken die je uitvoerde, neen vooral omdat je er gewoon niet meer bent… Maar als ik je nog één laatste opdracht mag geven, laat het dan de volgende zijn. Geniet van de vrije tijd die je nu hebt. Alle uren die je presteerde in het UZ moet je nu dubbel en dik in rekening brengen ! Viva La Vida !

Advertenties

oktober 24, 2008 - Posted by | Uncategorized |

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: