Manon Clement’s Blog

Avonturen van een pril bestaan.

Het is me wat…

Is alweer zo een uitdrukking waarmee ik niet echt een genegenheidsrelatie heb. Maar idd, kinderen hebben, het is me wat…

Jarenlang was ik immuun tegen elke bacterie en virus dat er ook nog maar aan dacht om mijn slijmvliezen te bezoeken. 2x niezen, neusje snuiten en het was voorbij. Sinds Manon er is, is er een opmerkelijke verandering. Ik krijg alles wat Manon had, en het duurt bij mezelf 2x zo lang als bij haar. Zo heb ik nu sinds vorige zomer mijn 3e zware verkoudheid. Zwaar, niet zoals in “veel wegen”, maar eerder zwaar zoals in “mijn nek kan mijn hoofd niet meer dragen”. Zo zat ik in Juli op een congress met volledig dichtgeslibde sinussen te proberen begrijpen wat de toesprekers wisten te verkondigen. Zo zit ik nu mijn ogen te proberen openhouden om alzo niet stante pede in slaap te vallen. Wat hier, gezeten op een hog keukenstoel zoiezo een slecht idee zou zijn…

’s Ochtends (of gelijk welk ander moment tijdens de nacht) word ik wakker met een reukorgaan dat ingepakt is met opgedroogde resten van slijmvliessecreties (ja, kijk ik probeer het proper te houden maar met sommige zaken lukt dat dus gewwon niet), kleeft mijn tong aan mijn gehemelte en lijkt het alsof mijn keelopening werd behandeld met destop : Er kan lucht door, maar het voelt nogal rauw aan…

En neen, hier voor mij geen Sinutab, Rhinatiol of andere heilbrengende middelen. Vader zijn moteur kan daar niet tegen. Uitzweten dus…

Advertenties

januari 16, 2010 - Posted by | Uncategorized | , ,

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: