Manon Clement’s Blog

Avonturen van een pril bestaan.

Ploink Ploink…

Het was 17h03, toen ik “la gare du nord” bereikte in Parijs. Mijn trein zou vertrekken om 17h01 en ik had dus een probleem. De tickets waren inruilbaar tot een half uur na vertrek, maar mensen die reeds in deze situatie hebben gezeten weten dat dit geen garantie inhoudt dat je ook daadwerkelijk zal vertrekken… Omdat de 17h01 nog stond aangemeld als “Retardé”, wat frans is voor “mentaal gehandicapt” of ook soms “vertraagd” liep ik de sporen af om die late trein te vinden, maar nergens stond bestemming noch tijdstip aangeduid, treinen genoeg dat wel. Maar geen beweging. Om te vermijdden dat ik in Londen of Keulen zou terechtkomen besloot ik dan maar info te gaan zoeken bij de balie van Thalys. Ik stond er zowaar niet alleen…

De Nederlandse dame voor mij in de rij (Ongeveer 1m90, mooi gekleed, lederen handschoenen, hadtas van delvaux rond de elleboog en continue sms’end met de blackberry) zuchtte luid en wees me op een bordje waarop stond “wegens het aanhoudende koude weer kunnen kortstondige vertragingen optreden. Aanvaardt hiervoor onze oprechte excuses.”. Goed, ok, maar waar staat mij vertraagde trein dan ? En waar die van de dame die duidelijk naar Amterdam wou ?

“Nou, het is me wat” blies ze in mijn richting. Ik antwoordde beleefd “Ja, zeg wel”. Waarop ze me verbaasd aankeek en antwoordde “wat dan ?”. (Dit is het moment waarop ik me steeds voor het hoofd kan slaan dat  ik weer eens uit beleefdheid iemand heb geantwoord zonder ook maar enige intentie van een gesprek op gang te brengen, gevolg : irritatie).

Ik vervolg beleefd het gesprek met “die vertragingen door het weer”. “Nou, zo koud is het niet toch ?”. ik : “neen, maar in brussel sneeuwde het behoorlijk deze ochtend !”. Zij kijkt opnieuw verbaasd en wendt zich tot de dame voor haar en zegt “il monsieur ici dis que a brussels beaucoup beaucoup de neige”. Frans was niet haar moedertaal, noch haar interesse, maar voor een Nederlander derhalve geen slechte poging. De franse en nederlandse dames kijken me in schiere paniek aan en…. uit de luidsprekers klinkt het bevrijdende nieuws dat de trein van 17h01 om 17h30 zal vertrekken op perron 6.

Enkele minuten later op de trein zit ik in te dutten en droom ik van een nederlandse dame die met haar laatste batterij inhoud van haar blackberry een txt stuurt naar haar partner en meldt : “Nou, sjors je gelooft me nooit maar mijn trein zit vastgesneeuwd in brussel, ik hoop hier ooit nog weg te geraken, ik zoek een hotel en hou je op de hoogte ? Doei ! “. En een kleine glimlach vormt zich op mijn lippen en ik besluit een “Jusss doranche” te gaan bestellen…

Advertenties

februari 13, 2010 - Posted by | Uncategorized

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: