Manon Clement’s Blog

Avonturen van een pril bestaan.

Naweën

De trein, donderdag 15 Nov, 09:58…. Kalm ik zit er bijna hellemaal alleen. Wie gaat ook de trein nemen op dit onzalig uur. Iemand die eigenlijk niet moet werken maar dit toch doet. In naam van de ‘achterstand’…

Wat is het verschil tussen zo iemand en iemand die gisteren duizenden mensen gijzelde en een dag loon afnam of een dag verlof oplegde omdat hij/zij wou staken?

Ik vraag het u….

november 15, 2012 Posted by | Dagelijkse sleur... | , | Plaats een reactie

Yummie…

december 5, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur... | | Plaats een reactie

Jaja!

En beste vrienden dit bericht werd rechtstreeks op de iPhone getypt…

Yoehoe…

december 4, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur... | | Plaats een reactie

Babbelboxke

Het is onwaarschijnlijk ho Manon de laatste twee weken vooruitgang boekt in het gebruik van taal. Ze begint niet alleen te babbellen, ze begint gewoon bewust te antwoorden. Zo krijg je steevast een heel duidellijke JA of NEEN op elke vraag die je stelt… De gekstet dingen wijst ze aan en benoemt ze gewoon spontaan. Nu let op, wij verstaan het, maar ik betwijfel of iemand anders het zou verstaan. De gebruikte woorden zijn ondertussen (en ik vergeet er zeker) : kindje, flesje, hond, katje, boek, kijken, Lala, Po (teletubbies figuurtjes), badje, bedje, neus, tandjes, oortje, haar, mama, papa, ja, neen, aap, konijn, leeuw, eten, patatjes, … enz

En wat me het meest verwondert is dat ik ze deze week kon betrappen op een combinatie : mama doen….

Dit alles zal wel kaderen in het krijgen van 7 nieuwe tandjes (in eens ocharme)….

november 23, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur..., Hoe is het mogelijk | | Plaats een reactie

We begrijpen elkaar.

Men dochter en ik, we begrijpen elkaar. Een blik is voldoende om te weten wat we beiden willen. Zoals nu, Manon is haar boterham met smeerkaas aan het eten en ik zit aan dezelfde tafel dit stukje te schrijven. We kijken elkaar tevreden aan en zuchten allebei als het ware simultaan om te laten merken dat het goed is… Wij zijn uit hetzelfde hout gesneden wij, de Clements….

Na het nachtelijke spoedavontuur geen problemen meer geweest. Behalve dan een heel hysterische huilbui om 3 uur. En ook dat is haar gewoonte niet. Kan een beetje een gevolg zijn van de emotie. Toch maar in de gaten houden. Was trouwens een goede pediater daar in Alma gisterenavond. En alst geen pediater was heeft hij zijn roeping gemist… En toch blijf ik een beetje bang voor een hersenschuddingetje…

september 6, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur... | | Plaats een reactie

Back To School…

Omdat verlof een beperkt goed is voor beiden vader en moeder maar niet voor crechemadammen (grapje hoor het is hun gegund). Dienden we voor deze week een andere oplossing te bedenken. Dus werden het de bobonne en de (bo)bompa. 

Aangezien hun huisje heel dicht bij papa’s werk ligt lag de vervoersverantwoordelijkheid bij de vader vandaag. Vroeg vertrokken met een hele santeboetiek voorzieningen en accessoires. Eens daar aangekomen alles uitgeladen en Manon…. Oei, Manon werd er zich opeens van bewust dat ik ze daar ging achterlaten en klampte zich heel hard aan mij vast en zette het op een huilen. Mijn papahartje brak bijna zowaar. Ik moet toegeven de eerste keer dat ik alleen bij mijn schoonouders diende te blijven zag ik het ook niet echt zitten moet ik zeggen….

Enfin, ‘z avonds bleek dat ze het toch wel goed had gesteld, everyone happy and blij newaar…

augustus 4, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur... | , | 1 reactie

Papa-dagen : Dag 1

Papa dagen zegt u ? Wel kijk het zit zo. De creche is gesloten, de creche is gesloten gedurende 4 weken. Aangezien noch ik noch de mama 4 weken verlof op rij kunnen nemen dienen we ons te organiseren. En dat zijn dus intieme dagen. Dagen waarbij of vader of moeder alleen voor Manon zorgt. Deze week, allez deze 4 dagen, zijn het de intieme vader dochter dagen. En dat is toch wel een beetje spannend wegens het ontbreken van het moederschapsgen bij de vader en al…

De intieme vaderdagen hebben een heel klassiek verloop, want het is uiteraard niet de eerste intieme vaderdag sinds Manon is geboren… De dag begint met… de mama die de papa uit bed jaagt wegens, “ge hebt nu wel lang genoeg gemaft zeker”. Dan ontbijten ik en Manon gezamenlijk : Manon een boterhammetje met iets er naast, de papa een tas koffie met niks er naast. Hierna volgt toch wel één van de spannendste momenten : de badfase. Wegens kinderbadje te klein dient dit nu in “het grote bad” te gebeuren. Probleem is, één of ander inteligent iemand heeft dat bad op de grond gezet. Tweede probleem is : wegens een heel klein beetje overgewicht is de papa zijn rug tot mes verworden… U begrijpt het… Pijn en een HEEL kort badje… Maar ze is wel proper en al hee maat. ‘T is nie dat ik het niet goed doe zenne. Gewoon in bad zetten de sproeier erop. Inzepen en wrijven ook in de plooien en dan weer de sproeier erop, dat moe allemaal niet lang duren. Ze heeft geen traan gelaten en ze riekt fris. Doel bereikt. Nu even naar die Brufen zoeken om weer recht te geraken.

Na het badje is het speeltijd. Manon zit momenteel op haar speeltapijt (ge weet wel zo van die puzzelstukken he). Wij hebben voor een vrij speeltapijt gekozen en niet voor een “park” wegens teveel “zoo-achtig” en zo…Ge zijt Liberaal of ge zijt het niet newaar. Nadeel is wel nu dat ze begint te kruipen (Lees : een wilde combinatie van rollen, rechtzitten en achteruitschuiven) dat ze dus om de 10 minuten van onder de salontafel of de stoelen moet worden getrokken. Nu ja dat hoort bij bij die ontdekkingstocht. Zo heeft ze tijdens één van haar laatste tochten ontdekt dat ge een stoel kunt omvertrekken en dat ge die dan moet opvangen om hem niet tegen uw hoofdje te krijgen. Maar zelfs na het afweren komt ge er toch onder terecht… Another Cardiac Arrest moment…

Nu ga ik u laten want we zijn volop in de Pakkenitis-afleer-fase. Ze kijkt naar mij steekt armpjes omhoog en begint te brullen. Ik kijk ostentatief weg en doe alsof ik het niet zie of hoor. U zegt  ? Pijn aan het hart ? Welk hart ? Gnagnagna… Daddyday !!!!!!

PS : Ge kunt u niet voorstellen op welke korte termijn gasn dat kot hier bezaaid is met speelgoed die ze mooi over de living verdeelt.

juli 30, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur..., Uncategorized | , , | 1 reactie

Vliegen op de buiten en C-Jean

Hoe schrijf ik een post over twee totaal niks met elkaar verbonden issues… Wel je maakt een titel en plaatst beide items daarin… en opgelost…

Vrijdag was het met het werk weer van datum. Hoog bezoek, komen kijken hoe we zijn en wat we doen… Na het rondwandelen in de labo’s en vooral veel van blabla en van presenteer te hebben gedaan trokken we met zen zevenen naar Gent centrum alwaar we hadden gereserveerd bij C-Jean. C-Jean heeft sinds vorig jaar een Michelin ster en dat wil wel wat zeggen natuurlijk. Het interieur was sober op de foto met naakte vrouwen die het laatste avondmaal moet voorstellen na dan. Niet sober wel leuk, maar beetje ambetant als je klant dat ziet en een rare snuit trekt…. Het eten was moleculair, zowel wat bereidingswijze als wat hoeveelheid betreft. Let op : Het was subliem wat smaak betreft… Als voorgerecht hadden we een duo dat eigenlijk een trio was van rauwe zwaardvis en haring. De hoofdschotel bestond dan weer uit heerlijk bereidde pladijs (geloof me vroeger moest ik dat niet hebben maar dit was echt wel subliem, met paddestoelen en een mosterdsausje. (Hiervoor zou ik terug gaan, en voor de rest ook, zelfs omdat ik met honger van tafel ging). De wijn was een lekkere witte en de desserthapjes bij de koffie waren alweer subliem. Ik moet zeggen ik ging er een tweetal jaren geleden eten, toen was het reeds lekker meer nu was het inderdaad wel subliem… De prijs was ook aan sterallures. Maar iedereen die nu en dan eens zelf probeert lekker te koken die kan zich afvragen hoe ze het kunnen doen voor zo een prijs… De grondstoffen die je nodig hebt zijn onbetaalbaar en dan heb je nog geen rekening gehouden met alle andere kosten om een restaurant draaiende te houden… Chapeau Jean. On y reviendra Chez Jean…

EN wat die vliegen betreft, ze werken hier op mijn zenuwen als ze alweer eens landen op mijn toetsenbord… Ik ben dus maw op zoek naar die éne sublieme tip hoe ik babyvriendelijk aan maasa vlieg vernietiging kan doen… (neen, stuk voor stuk neerslaan is geen optie ik ben gewoon te traag). Manon zit nu in bad en ik ga hier ne keer van Vapona psst psst gaan doen se…

juli 6, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur... | , , , | Plaats een reactie

Drie stellingen….

Stelling 1 : Collect & Go van de colruyt is de max. Gisterenavond al mijn komiskens via internet ingetypt en vandenavond op 5 minuten ingeladen en betaald. En dat alles in superhandige opbergplooiboxen ! Ik ben verkocht ! ‘T zal zijn dak nog gelijk een voos kiek in dendelheis ga rondlopenzoeken als nen ander het voor mij wilt doen….

Stelling 2 : Dat het onverdiend is en dat het purpere chansards zijn….

Stelling 3 : Dat we binnen 14 dagen met ons drieen in de soleil liggen en daarna soudsoukakia gaan eten op een teraske met een retzinaken erbij. Goe geweten ! 

 

mei 19, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur... | , , | Plaats een reactie

Omdat het een slimme zal zijn (hopen we).

Waarom doet iemand net datgene wat hij net heeft gedaan ? Voor sommige dingen is het antwoord vanzelfsprekend : omdat het nodig was. En we hebben het dan over dingen als : naar het toilet gaan, achter brood gaan, etc… Andere dingen doe je dan weer om te overleven : eten, drinken, etc… Maar al de rest… waarom doen we dat dan ? Waarom besluit X om komende maandag een boom te planten, waarom gaat Y zondag naar het voetbal, waarom zal Z woensdag een foto nemen van zijn zoon… Eigenlijk is het overgrote deel van alles wat we doen nutteloos. Of tenminste niet noodzakelijk om je biologische doel te volbrengen. En net daar onderscheiden we zich van de meeste dieren. Die doen niks dat niet noodzakelijk is of niet door hun allesoverheersende overlevingsdrang werd opgelegd. Mensen zijn anders, deze laatste soort vult zijn dagen met het doen van nutteloze dingen… Tot opeens dat nutteloze lijkt te worden geapprecieerd door heel veel andere mensen die nutteloze zaken doen. Dan ben je beroemd. Denk maar aan de gekke Jack Kerouac die in de jaren 70 “On the road” schreef op één lange rol papier en op slag wereldberoemd werd. Die moest niks meer doen om te overleven… Wel Manon jij zal ook zoiets doen, ik voel het… Begin er maar aan zodat ook ik en mama niet te veel meer moeten doen om te overleven….

mei 17, 2008 Posted by | Dagelijkse sleur... | , , | Plaats een reactie